ROZDZIAŁ 1

-Możesz mnie zostawić?!- krzyknęłam do bogu ducha winnego Rona. -Nie mogę. Zobacz jak ty wyglądasz, czy ty śpisz choć trochę? Myślałem, że jestem dla Ciebie kimś ważnym, myliłem się i to tylko i wyłącznie MOJA wina- próbował mnie pocieszyć, nieskutecznie.
TO JA GO ZRANIŁAM, to tylko i wyłącznie ja tutaj zawiniłam. Wyznałam mu tydzień temu, że go nie kocham… że nikogo nie kocham. Pierwszy raz widziałam tak dobrze ukrytą rozpacz. To wojna go tak zahartowała. Nie chciałam mu tego robić, nie po tym jak stracił brata. Nie miałam nawet siły, żeby wytłumaczyć mu, że to moja wina. Rozstania są trudne, ale wojna… wojna zniszczyła wszystko na czym mi zależało, a nawet więcej. Jego silne ręce przestały dodawać otuchy. Bałam się każdego dotyku, każdej czułości. Wiedziałam, że na nią nie zasługuje. Miłość w jego oczach była tak duża, że bałam się. Bałam się, że go zawiodę, że go zranię, że moja miłość nie będzie wystarczająca, aż w końcu nadszedł ten dzień. Powiedział mi, że gdyby nie ja umarłby, że jestem, a raczej byłam jego ostoją. Po czym powiedział, że widzi i wie co się ze mną dzieje. Wiedziałam, że zna mnie lepiej niż ktokolwiek, ale nie że zauważa rzeczy, które ja ledwo dostrzegam. Potem nic nie mówił, przytulił mnie. Było mi tak dobrze… i wtedy powiedziałam:
-Czyli wiesz dlaczego nie możemy być razem?
-Wiem, nie przejmuj się.-pocałował mnie w czoło i został ze mną. Ale ja nie spałam, słyszałam jego szloch, sama przez całą godzinę płakałam, dopiero gdy przestałam, on zaczął płakać. Nie dziwie mu się. Na jego miejscu bym mnie znienawidziła. Z resztą nawet na swoim miejscu to zrobiłam.