ROZDZIAŁ 2

Już przestałam czuć smutek. Nie czułam już nic, prócz rozdzierającego poczucia winy. Przyjaciele musieli mnie zostawić, nie mam im tego za złe. Oni pracują. Pewnie pomyślicie, że to głupie mieszkać wciąż w starej siedzibie zakonu Feniksa, ale cóż. Jest to lepsze od mieszkania z rodzicami. Nie mieszkam tu sama. Mimo tego, że większość osób, która tu żyła, już nie żyje. Mieszkam z Ronem, Harrym i Ginny, których aktualnie nie ma oraz Malfoyem. Harry i Ginny niedługo przeprowadzą się do nowego domu. Zostanę tu sama z Malfoyem i Ronem, bardziej niezręcznie już nie mogłoby być. Draco stoczył się tak samo, jak ja. Nie może mieszkać już w pięknej willi rodziców i tak samo, jak ja nie może znaleźć pracy. Przechodząc koło siebie wymieniamy pełne zrozumienia spojrzenia. Ron widzi, ale on nie rozumie, on tak tego nie przeżył. A Malfoy… to co innego. Rozumie, czuje i przeżywa to samo, co ja. Czasem tylko to mnie jeszcze trzyma przy życiu. Ciężko było mi to przyznać, nawet przed sobą. Żeby Malfoy, ten MALFOY trzymał mnie przy życiu?! Coś jest nie tak. Ale potem zrozumiałam, tak bardzo się różnimy, że wojna zadziała na nas tak samo. To tak jak w mugolskiej matematyce: on był na minusie, ja na plusie, po czym obaj przez wojnę zostaliśmy zerami. Teraz ani ja nie jestem ta dobra, ani on ten zły. Wiem, że nie tylko ja to czuje. Po zerwaniu z Ronem, wiele się nie zmieniło, prócz tego że sypiam sama. Wciąż się mną opiekuje, uważa że to jego obowiązek. Doszłam do wniosku, że nie mam depresji. DEPRESJA to za słabe słowo, żeby opisać to co czuje. Jest to raczej stan wojny między moim ciałem, uczuciami i myślami. Wojna z Voldemortem może i się skończyła, ale wojna we mnie wciąż trwa i trwa i trwa i trwa… Nie wytrzymuje sama ze sobą, a sen nie daje ulgi. Po wielu godzinach prób zasypiam może na 2-3 godziny, podczas których koszmary nie ustępują nawet na minutę. Mało jem. Ron zawsze przygotowuje mi pięknie pachnące, pyszne posiłki. Byłam łasuchem i takie śniadanie, obiad czy kolacja to był dla mnie raj, a teraz nie jem nawet połowy tych porcji. Często wieczorami wymiotuje, dlatego jestem taka chuda i blada. Draco też schudł, pali. Nie myślałam, że on mógłby choćby dotknąć takiej mugolskiej używki, a jednak. Jak już mówiłam wojna zmieniła nas wszystkich. Rona nie ma już od 3 dni i brakuje mi go. Tylko on próbował zachowywać pozory, że nic mi nie jest. Było to motywujące, ale nie wystarczająco. Powtórzę się, nie mam mu za złe, że wyjechał. George naprawdę potrzebował pomocy w sklepie, a Angelina nie może mu pomagać. Przechodzi bardzo trudną ciążę. Przez brak uzdrowicieli musi sobie radzić z nią sama. Harry i Ginny wyjechali odnaleźć jeszcze trzech Śmierciożerców, którzy ukrywają się najprawdopodobniej, gdzieś we wschodniej Europie. Oni są ważni, mają dużo problemów na głowie, a ja nie chcę być ich kolejnym problemem.

***

5 dni później

Obudziłam się z krzykiem rozdzierającym moje gardło. Ten koszmar był tak realny. Bellatriks torturowała mnie, ale tym razem inaczej niż w każdym innym złym śnie. Tym razem mówiła, dlaczego jestem śmieciem, mówiła mi że to ja zabiłam wszystkich moich przyjaciół. Po czym zaczęła mi wycinać na ręce: „Jesteś nic nie warta” i tak wiele razy. Aż w końcu poczułam strasznie silny, piekący ból na moich rękach…
-Granger, nic ci nie jest?- do pokoju wbiegł strasznie zaniepokojony Malfoy. W jego oczach widać było strach. Spojrzałam na moje ręce, już dawno zagojona blizna „szlama” teraz znowu się otworzyła.
-Ja, ja…- wybuchłam płaczem. On spojrzał na moją rękę i natychmiast próbował rzucić zaklęcie uzdrawiające. Nie podziałało. Położył się koło mnie i przytulił.
-Nie płacz już. Csiii… Powiedz jak to się stało.- Malfoy starał się mnie uspokoić. Opowiedziałam mu mój sen wciąż łkając. Po tym gdy skończyłam, zaczął się gorączkowo rozglądać, aż znalazł to czego szukał.
-Zrobiłaś to sobie przez sen- powiedział, jednocześnie pokazując mi zakrwawiony nóż- Rozumiesz?! Okaleczyłaś się przez sen!
-A… a, a ale przecież ja nie mogłam tego zrobić. Ten koszmar, ja go tak dobrze pamiętam. To niemożliwe.- sama nie wiedziałam, co dokładnie chciałam mu powiedzieć. Wszystko na to wskazywało, a ja nie myślę o niczym innym, jak o bólu.
-To musi być jakaś klątwa… ale teraz o tym nie myśl.- wyszedł.
Nie wiem, jak to się mogło stać. Z mojej ręki wypływały wciąż świeże strumienie krwi, a ja czułam że tracę wszystkie siły. Mimo to wstałam z łóżka. Czułam, że muszę to wszystko zakończyć. Wzięłam różdżkę. Już zaczęłam wypowiadać odpowiednie zaklęcie, gdy wszedł Malfoy:
-Expelliarmus.- Leżałam na ziemi, nie zdawałam sobie sprawy, co się stało, ale byłam tak wściekła, że ktoś pokrzyżował moje plany.
-Co ty robisz?! Zwariowałaś?!- krzyknął niemal ze łzami w oczach. Podniósł mnie i zaniósł do łóżka. Był tak silny (znowu ta wojna).- Nigdy więcej tego nie rób. To, że masz problem nie znaczy, że od razu masz mi się tu zabijać. Nie po to uszłaś z łap Voldemorta, żeby teraz sama się wykańczać.- powiedział już spokojny, ale oskarżycielskim tonem.
Opatrzył moje rany. Okazało się, że poszedł po bandaże i tym podobne. Nie mogłam spojrzeć mu w oczy, nie po tym co próbowałam zrobić. Łzy zażenowania, wściekłości, smutku, poczucia beznadziei ściekały po moich policzkach. On nic nie mówił. Tylko siedział przy mnie, ale to mi wystarczało. Od tak dawna, nie czułam się bezpiecznie. Byłam tak zmęczona i pierwszy raz od bardzo (bardzo, bardzo) dawna czułam, że mogę zasnąć bez obaw, więc zasnęłam. Nic mi się nie śniło, było to najlepszym, co mnie do te pory spotkało.  

**************

Tym razem, dodam jeszcze notkę ;) Bardzo zależy mi na waszych komentarzach. Są one dla mnie jak dopalacze, a na razie nie mam ani jednego, więc...