PROLOG

Pocałował mnie. On. Co czułam? Nieskończoność? Miłość? 
Nie. Obłęd, ale to mi wystarczało. Wystarczało żeby się pogrążyć w tym całkowicie i bez pamięci. Wystarczyło, żeby zapomnieć o moim dobrym świecie, żeby zatracić się w wrogości, złości, kłamstwie.
Najgorsze, a nawet najlepsze, było to że mi się podobało. 
Podobało mi się bycie kimś innym. Zamienić rolę. Po wojnie, nie czułam nic prócz smutku. Pokonanie Voldemorta stało się moją jedyną aspiracją. Gdy to już się dokonało poczułam pustkę, poczułam śmierć: Freda, Syriusza, Lupina, Tonks, Moody’iego, Dumbledor’a. Poczułam śmierć wszystkich, którzy byli dla mnie dobrzy. Czułam się winna. To ja miałam ich ochraniać, a skończyło się na tym, że to oni chronili mnie. Wolałabym zginąć w bitwie, honorowo. Teraz świat się cieszy, wybraniec wygrał, a ja? Ja zostałam „bohaterem”. Nie tego chciałam. Chciałam poczucia bezpieczeństwa, chciałam poczuć że jestem potrzebna. Jednak wszyscy dali mi do zrozumienia, że moja rola się skończyła, że jestem niepotrzebna. Myślałam o zostaniu uzdrowicielem, ale w Mungu po wojnie już nie jest tak jak kiedyś. Voldemort dobrze postąpił wysadzając jedyny magiczny szpital. Dzięki temu bardzo przybliżył się ku wygranej, pozbawiając nas środków leczniczych i świetnie wyszkolonych uzdrowicieli. Jednak nie przewidział jednego. Pozbawiając nas ciężaru, w postaci chorych, dodał nam skrzydeł. Większość z nas miała w Mungu kogoś bliskiego, zwłaszcza Neville, obojga rodziców. Harry, gdy tylko się o tym dowiedział postanowił pomścić rodziców Nevilla. Wiedział on bowiem, że równie dobrze na jego miejscu mógł być właśnie on. Każdy chciał się zemścić, za osoby, które już nie mogły tego zrobić. Wszyscy mówią, że teraz uzdrowiciele są potrzebni, jak nigdy. Twierdzicie, że właśnie o to  mi chodziło? Więc nie. Nie chcę być szkolona, jak najszybciej, żeby umieć uleczyć chociaż wstrząśnienie mózgu, nie chcę pracować dzień i noc. Nie chcę zostać tam przyjęta tylko dlatego, że histerycznie potrzebują ludzi. Nie chcę.